Wie ben ik om jou te helpen?

Een boekje open over mezelf: Up close & personal. Wie ben ik om jou te helpen?  📖
Niet een vraag van jullie, maar wel een die ik mezelf vaak heb gesteld.Een broekie misschien, nog geen 30 jaar oud. Ik moet mijn ID nog regelmatig laten zien bij de kassa als ik een fles wijn wil kopen.  😅 🍷
Dat, plus opmerkingen die ik soms van anderen hoor over mijn leeftijd – en een daarmee direct verbonden oordeel over kennis en kunde – heeft er een tijd voor gezorgd dat ik mezelf oprecht te jong en niet gekwalificeerd genoeg vond om dit werk te doen. Wie wil er nou bij mij komen om gecoacht te worden? Een goede coach wordt vaak gezien als iemand die al wat slagen van de zweep heeft gehad, een bak met levenservaring?

Ik ging met die uitspraken en aannames mee. Al had ik ook stemmen in mijn achterhoofd: Heb ik dat nodig? Kloppen die aannames wel, na studeren en coachopleidingen, mijn honger naar nieuwe informatie? En heb ik dat dan niet, levenservaring?

Ik ben niet op middelbare leeftijd. Heb geen gezin. Ben net aan het begin van mijn coach-carrière. Maar ik heb wel te kampen gehad met depressies. Dat velde mij lange tijd. Wellicht had ik meer last dan gemiddeld van het ‘niet weten wat ik nu precies wilde gaan doen ‘in het leven’’- wat velen met mij niet wisten na de middelbare school. Waar twintigers mee kampen.

Jarenlange ups en downs zorgden ervoor dat ik echt aan mezelf ging twijfelen, niet meer op mezelf durfde te vertrouwen. Zit dit in mij, hoort het erbij? Is het genetisch bepaald, heb ik hier aanleg voor? Komt het daardoor tot uiting, misschien in combinatie met omstandigheden?
Maar mijn omstandigheden zijn toch niet echt problematisch, zoals je ‘bij anderen’ wel hoort…
Ik vond vaak dat ik geen ‘recht’ had om depressief te zijn. Maar toch was ik het.

Eigenwijs en onderzoekend als ik ben heb ik vele wegen bewandeld voordat ik dan toch maar eens ging stoppen met de pil. Psychologen, diverse. Psychiaters, maar ik wou absoluut geen medicatie. Anders eten en meer bewegen. Sporten en het aanpassen van mijn voeding hielpen zeker, ik let er zelfs nog steeds op, eet ‘anders’. Maar toch bleef ik sombere episodes houden.

Toen ik het gemak van de pil uiteindelijk maar eens liet varen, kwam het grootste verschil sinds jaren. Achteraf kan je jezelf dan wel voor je kop slaan. Dat je misschien al die tijd de oplossing dagelijks in handen had, maar dat je koos voor gemak en het zoeken naar andere oorzaken en oplossingen. Maar dat is achteraf.

Het feit dat ik die depressieve periodes had gehad, had op zichzelf ontzettend veel impact. Enorme studievertraging, zelfs afkeer tegen studeren. Associaties met die gevoelens en gedachten bij het binnenstappen van het faculteitsgebouw. De nog onbeantwoorde vraag wat ik nou eigenlijk wou in het leven. Zware vragen. Ik wou iets gaan doen waar ik blij van word, waar ik voor wil opstaan. Iets wat niet voelt als werk, waar ik van kan genieten.

Uiteindelijk bleef voornamelijk de angst dat depressie terug zou komen. Ik denk ook zeker dat ik er gevoelig voor ben, dat ik een sombere of pessimistische inslag kan hebben. Als ik niet blijf letten op alle gedachten en aannames die in mijn hoofd rond kunnen gaan spoken. Maar je wordt gaandeweg zoveel meer ervaren in het herkennen, erkennen en omzetten daarvan. En het toelaten van gevoelens. Dat was nogal ‘een dingetje’, blijft ook echt een ontzettend groot aandachtspunt. Ik vind dat niet makkelijk, ik geef me ook niet zomaar bloot bij iedereen.

🙃 Dit stuk schrijven is dan ook een ontzettende drempel die ik over moet. Die ik over WIL beter gezegd. Ik wil het echt met je delen. Om je te laten zien dat ik ook maar een mens ben. Om te laten zien dat jij, als je met iets vergelijkbaars te kampen hebt, echt niet de enige bent. Dat het over kan gaan, als je erin geloofd, de juiste hulp krijgt. Vindt wat jou drijft misschien.

Alleen al om te vertellen dat iets als ‘de pil’ al zo’n invloed kan hebben op je doen en laten, al wil je het misschien niet geloven…
Om je het complete plaatje voor te schotelen van degene waarmee je te maken krijgt als je bij mij komt om gecoacht te worden.
En laat ik duidelijk zijn: Ik bèn niet wat ik hierboven heb geschetst. Maar ik heb het wel meegemaakt. Het blijft een onderdeel van mij. En ik ben er wèl veel wijzer van geworden.

Komen de paarden  🐴 nog een keer om de hoek kijken vraag je je misschien af? Jazeker! Ik heb in mijn blog van een paar weken geleden niet voor niets gezegd dat ik zoveel aan ze te danken heb.
Wat dan precies? Bij mij ging het vooral om het slaan van een brug tussen gevoelens en mijn rationeel willen benaderen, alles willen snappen en beredeneren.

Gevoel en gedachten zitten soms, of vaak eigenlijk, niet op een lijn. Of je snapt er gewoonweg niet zoveel van. Aan gevoel voorbij gaan heeft geen zin. Het is er, je denkt het misschien weg te kunnen stoppen, maar het blijft er, het wil er ook uit. Als de befaamde bal die je onder water probeert te drukken; die bal wil juist omhoog.

Voor paarden is er niet eens water waar je die bal onder kunt verstoppen. Zij zien jou, zoals je bent. Prikken overal doorheen.
Ze zagen mij, inclusief wat ik niet wou laten zien, en vonden er niks van. In tegenstelling tot wat ik er zelf wel niet allemaal van vond. Sterker nog. Als ik dat even los liet en liet zijn wat er was, dan reageerden ze daar meteen op! Ik leerde dat ik zelf de grootste belemmering vormde om echt stappen te gaan maken. Het was aan mij er nu uit te stappen. En de paarden hielpen me daarbij.

Ze helpen nog steeds, iedere dag. Ze zijn mijn alarmbelletjes als ik even niet op mezelf let. Aan mezelf voorbij ga. Of als ik me ontzettend aanstel. Alles mag er zijn. Dat leren ze mij voornamelijk. Ik blijf daar soms eerst tegen vechten, wat nergens voor nodig is, en wat totaal niet helpt. En ze zijn er natuurlijk voor anderen, tijdens het coachen. Ze doen me vaak versteld staan, verrassen elke keer weer.

Ze hielpen me óók met die ‘stemmetjes’ waar ik het in het begin over had. Dat ik te jong ben om jou goed te kunnen helpen.
Het leuke is dat daarin mijn gedachten en gevoelens weer niet overeen kwamen. Maar het was inmiddels andersom: Mijn gevoel wist nu beter dan mijn hoofd. Zei dat mijn stemmetjes ernaast zaten. En mijn gedachten durven en mogen dat inmiddels ook vinden.
Ik kan jou helpen. En mijn co-coaches – de paarden – des te beter  😌

By |2018-02-09T14:42:42+00:00november 29th, 2017|Persoonlijk|0 Comments

Leave A Comment

Helaas, er rust copyright op deze tekst! Delen van de pagina is uiteraard wel prima :)